गुलाबाच्या एका फुलासाठी..

मरण जरी शास्वत सत्य असलं तरी सत्याच्या शोध घेणारेच त्याच्यापासून दूर भटकत असतात.. मग सामान्य माणसाचं काय... तो नेहमीच स्वप्नांची घरटी बांधत असतो..जगताना आणि मरताना सुद्धा ....

वृक्ष स्तब्ध असला तरी निष्क्रिय असत नाही. त्याच्याकडून शिकण्यासारख खूप आहे..पण मला शिकायचं आहे तो त्याच्यातला निस्वार्थ भाव.. आणि एवढंच पुरेस आहे आयुष्याचा परिस व्हायला...

अपूर ज्ञान हे काजव्याच्या प्रकाश इतकच छोट असत... आणि मी हि तितकाच छोटा आहे..मला काय हव ते ओळखायला..

job करतोय हा प्रोब्लेम नाही.. पण तो का करायचा हे समजून न घेण हा प्रॉब्लेम आहे..माझ्या एका मित्राची व्यथा आणि थोडी बहोत माझीही व्यथा मांडण्याचा प्रयत्न करतोय..अजूनही आयुष्यात करण्यासारख खूप आहे पण वेळ नाही आणि अंगावर पडलेल्या जबाबदाऱ्या नेहमीच कोड्यात टाकत असतात... आणि मग नंतर आपणच स्वताची समजूत घालतो.. असुदे सगळीकडे हे असच चालत...

खूप वेळा आपण आपल्याच परीघावर इतरांना पाहत असतो... पण खूप वेळानंतर कळत कि..त्यांनी फक्त तुमच्या परिघाला पुसटसा स्पर्श केलेला असतो..

किती रेघोट्या मारायच्या त्या किनाऱ्यावर ....

श्रद्धा आणि अंधश्रद्धा यातला फरक कळला असे थोडेच.. नाहीतर आयुष्यभर हातात मण्यांची माळ घेवून मनी मोजत बसणारे च जास्त ...

कशासाठी हि एवढी धडपड…

तुझी नुसती आठवण सुद्धा पावसासारखीच असते…